کمتر کسی است که با نام و هنرهای این استاد آشنایی نداشته باشد و او را تحسین نکند. اهل هیچ ادعایی نیست و سعی می کند با زبان هنرش حرف بزند. مرام و منشی یگانه دارد. وارد بازی القاب نمی‌شود.

قریب به شصت سال فعالیت در زمینه موسیقی دارد و نقش بی بدیل او در حفظ و ترویج موسیقی فولکلور مازندران انکار نشدنی است. مردی که نوای سازش راز و نیاز مردمان است،

ابوالصدای خوشرویی که حماسه های مازندرانی را با زبان هنر از مرز فراموشی به بیرون کشید و وارد دل و جان مردمان این سرزمین کرد.

منظومه مشتی و حماسه هژبر با صدای خوش خوشرو یک بار دیگر  احساس غرور را در مردم زنده کرد و تصنیف همدم جانش همدمِ جانمان بود.  ابوالحسن خوشرو متولد ۱۳۲۵ در قائم‌ شهر، خواننده و نوازنده ی لـَله وا  است.

در سال ۱۳۳۹ یک گروه موسیقی تشکیل داد و از سال ۱۳۴۵ با رادیوی مرکز استان همکاری داشته و با تشکیل گروه موسیقی  «روجا» (ستاره ی صبح) در سال ۱۳۵۰ فعالیت هنری اش گسترش یافت.

او سرپرستی «گروه امیر پازواری» را نیز به عهده داشت و به عنوان خواننده و نوازنده لـَله وا در مازندران (ناحیه مرکزی) شهرت یافت.
شرکت در جشنواره‌های «آیینه و آواز»، «حماسی» و «نواحی» کرمان، و دیگر جشنواره‌های بین المللی نظیر؛ جشنواره ی «موتستر» آلمان و … از فعالیت‌های هنری او به شمار می‌روند که در همه ی آن ها جایزه ی نوازنده و خواننده ی برتر و لوح سپاس دریافت کرده است.