مراسم دهمین سالگرد و دومین بزرگداشت حاج عبدالحمید داراب معلم فداکار و خیر بزرگ مدرسه ساز ساروی در سالن اهل بیت ساری برگزار شد.

همزمان با دهمین سالگرد بزرگداشت مرحوم عبدالحمید داراب از خیران صاحبنام در مدرسه سازی که در ساری برگزار شد ، بنیاد علمی و فرهنگی به نام این خیر نیز فعالیتش را آغاز کرد.

به گزارش ایرنا ، دبیر ستاد بزرگداشت مرحوم داراب در این مراسم در مجتمع اهل بیت (ع) گفت : مرحوم داراب به واسطه خدماتی که برای مرکز استان انجام داده ، نماد شهرستان ساری است.
محمد حسن محمدی کیادهی افزود : این خیر بزرگ مدرسه ساز ساروی، خدمات ارزنده ای به جامعه دانش آموزی و آموزش و پررش ارائه کرده و نامی بزرگ از خود بر جای گذاشته است.
وی با اعلام این که نخستین سال بزرگداشت مرحوم داراب در زمان حیاتش برگزار شد ، گفت : رکورد مرحوم داراب در اهدای زمین به مراکز آموزشی، دست نیافتنی است و این خیر بزرگوار، ۱۵۰ هزار متر مربع زمین اهدا کرد که به مراکز آموزشی تبدیل شدند.
محمدی کیادهی با اشاره به اینکه فرزندان آن مرحوم، ادامه دهنده راه خیر پدر هستند، یادآور شد: اگرچه مرحوم داراب بزرگ را از دست دادیم ، اما آثار تربیت آن مرحوم بر فرزندانش، باعث شده تا این خانواده همچنان، راه خیر آبا و اجدادی خود را ادامه دهند.
وی با تاکید بر گسترش فرهنگ پاسداشت بزرگان و چهره های ماندگار در مازندران بویژه ساری ، گفت : مرحوم داراب زمین های بسیاری به آموزش و پرورش و اداره کل ورزش و جوانان مازندران اهدا کرد اما این ۲ مدیر امروز چه کار مهم تری داشتند که در این مراسم حضور نیافتند؟
محمدی کیادهی با اعلام این که حتی زمین اداره کل ورزش و جوانان مازندران اهدایی مرحوم داراب است ، از عدم حضور مسئولان این اداره کل در مراسم انتقاد کرد .
فرزند مرحوم داراب هم در این مراسم گفت : پدرم در سال های آخر حیات، بیشتر وقت خود را به مسائل مدرسه و دانش آموزان می پرداخت.
محمدرضا داراب افزود : همواره خداوند متعال را شکرگزارم که این فرصت را به من داد تا در سال های آخر عمر پدرم در کنارش باشم و از او بسیار یاد گرفتم و هنوز هم از راه و شیوه پدر مدد می جویم.
وی با ذکر خاطره ای از پدرش ، ادامه داد : مرحون پدرم همیشه این ضرب المثل را تکرار می کرد که ‘ دونده برنده است ‘ و یکی از راز و رمزهای موفقیتش هم این بود که بسیار سخت کوش بود و تنبلی را عامل مشکلات می دانست.
فرزند مرحوم داراب گفت : پدرم در سال های آخر حیات، بیشتر وقت خود را به مسائل مدرسه و دانش آموزان می پرداخت و وقتی دلیل کار را پرسیدم پاسخ داد ‘ در حال حاضر اجتماع به اندازه کافی به تربیت دانش آموزان نمی پردازد و ما وظیفه داریم به این مهم بپردازیم ‘ .
وی با بیان این که مدرسه برای پدرش جایگاهی مقدس داشت ، افزود : پدرم می گفت اگر به خاطر دانش آموزان نبود دلم می خواست سفارش کنم که بدنم در مدرسه به خاک سپرده شود.
داراب با بیان این که پدرش همیشه به دوران آموزگاریش افتخار می کرد ، گفت : یکی از آرزوهایش این بود دانش آموزان پس از تحصیل، به جرگه مدرسه سازان در بیایند.
فرزند مرحوم داراب با بیان اینکه خیران سرمایه ماندگار هستند و وظیفه همه حفظ این چهره هاست ، افزود : اگر از این مهم غافل شویم بیم آن است که با فراموشی این چهره ها، هموار کردن مسیری که آنها سعی داشتند، سخت خواهد شد.
وی گفت: مسئولان باید با هوشیاری با اندک افرادی که قصد کسب منافع شخصی از این چهره های ماندگار دارند برخورد کنند.
مرحوم حاج عبدالحمید داراب در سال ۱۲۹۹ شمسی در شهر ساری دیده به جهان گشود و تحصیلات دوره های ابتدایی و متوسطه را در شهر ساری و دوره عالی را در دانشکده علوم در رشته شیمی دانشگاه تهران گذراند. وی یک سال در شرکت نفت و ۲۸ سال در وزارت آموزش و پرورش به تدریس ، ریاست دبیرستان ، مسئول بازرسی ، مشاور مدیر کل و مسئول تربیت معلم استان مازندران اشتغال داشت.
مرحوم داراب از سال ۵۴ در فکر احداث مدرسه ای به نام داراب بود که موفق به احداث آن در زمینی به وسعت هفت هزار متر مربع در مناسبترین مکان شهر ساری شد.
این خیر مدرسه ساز پس از این مدارس دیگری هم در ساری ساخت که دبیرستان دخترانه ولیعصر ، دبیرستان دخترانه حضرت فاطمه ، دبیرستان علوم ورزش مهندس محمدرضا داراب و اداره آموزش و پرورش ناحیه ۲ ساری از جمله آنهاست.
مرحوم داراب همچنین دهها هزار متر مربع زمین برای ساخت مدرسه و دیگر نهادهای آموزشی و ورزشی در ساری اهدا کرد که می توان به زمین آموزشکده عالی ضمن خدمت فرهنگیان ، زمین مهمانسرای آموزشکده عالی ضمن خدمت فرهنگیان ، زمین دبیرستان شاهد ناحیه ۲ ساری ، زمین دبیرستان کار و دانش ، زمین اداره کل نوسازی مدارس ، زمین دبستان بالا آبدنک ، زمین ورزش قریه همت آباد ، زمین اداره کل تربیت بدنی مازندران ، زمینی که هم اکنون دانشگاه آزاد اسلامی و بخشی در اختیار دانشگاه علوم پزشکی مازندران است ، اشاره کرد.
این خیر مدرسه ساز پس از سال های تحمل درد بیماری سرانجام دهم اسفند سال ۸۷ دار فانی را وداع کرد.