n00257358-r-b-000 n00257358-r-b-001 n00257358-r-b-002 n00257358-r-b-003 n00257358-r-b-004 n00257358-r-b-005 n00257358-r-b-006 n00257358-r-b-007 n00257358-r-b-008 n00257358-r-b-009 n00257358-r-b-010 n00257358-r-b-011 n00257358-r-b-012 n00257358-r-b-013 n00257358-r-b-014 n00257358-r-b-015 n00257358-r-b-016 n00257358-r-b-017 n00257358-r-b-018 n00257358-r-b-019 n00257358-r-b-020 n00257358-r-b-021 n00257358-r-b-022 n00257358-r-b-023 n00257358-r-b-024 n00257358-r-b-025 n00257358-r-b-026 n00257358-r-b-027 n00257358-r-b-028 n00257358-r-b-029 n00257358-r-b-030

اینجا روستای «سیف کتی» قائم‌شهر و این مرد روستایی در حال حمل ساقه‌های نیشکر است.
نیشکر گیاهی قندی با ساقه‌های بلند و بندبند است و عمدتاً در مناطق معتدل گرم رشد می کند. آب محصول پس از برداشت در دستگاه ویژه‌ای گرفته می‌شود و در دمای ۳۰۰ تا ۴۰۰ درجه به مدت دو ساعت جوشانده می‎شود. این عمل تا تبخیر کامل آب نی‌ها ادامه پیدا می‌کند. دیگ حاوی نیشکر باید به شکل منظم هم زده شود و تفاله‌ها نیز از دیگ‌ها خارج شود. در انتها محصول به دست آمده، شکر قهوه‌ای یا سرخ نامیده می‌شود.