در ساری جایی برای دوچرخه‌ها نیست

دوچرخه‌سواری در حالی در روزهای کرونایی برای گریز مردم از وسایل حمل و نقل عمومی در شهر ساری رونق یافته که نبود زیرساخت‌های لازم با اولویت مسیر ویژه دوچرخه سواری، جان دوچرخه‌سواران را به خطر می اندازد.

توسعه حمل و نقل انسانی (دوچرخه سواری و پیاده‌روی) طی سال‌های گذشته مورد توجه مدیریت شهری کشورهای مختلف جهان، از جمله کشور ما قرار گرفته و برای عملیاتی شدن این موضوع اقدام به احداث مسیرهایی خاص با عنوان پیاده‌راه و یا مسیرهای خاص دوچرخه کرده‌اند، چرا که چگونگی تردد آسان و استفاده از وسایل حمل و نقل درون شهری امروزه به یکی از معضلات بزرگ شهرها تبدیل شده تا جایی که مشکلات موجود در آلودگی‌های زیست محیطی، ترافیک و ده‌ها مشکل دیگر را برای شهروندان به همراه داشته است.

دوچرخه‌سواری، رشته ای است که این روزها علاقه‌مندان زیادی را در ساری  به خود جذب کرده، اما خطر اصلی دوچرخه‌سواری در داخل شهرها برخورد با خودروه و بی توجهی برخی از زانندگان به حقوق دوچرخه سواران است.

این روزها خیابان ها، میادین و معابر ساری میزبان شمار زیادی دوچرخه سوار است که اغلب آنها از مشکلاتی مانند نبود خطوط ویژه در خیابان ها و نگرانی از تصادم با خودروهای عبوری گله می کنند.

از سوی دیگر در سال های اخیر، بسیاری از انجمن ها و حامیان طبیعت به فکر نجات انسان و طبیعت افتاده اند و اقدام های ارزنده ای در این زمینه مانند پویش «سه‌شنبه‌های بدون خودرو» به راه افتاده است .

«سه شنبه بدون خودرو» پویشی است با هدف استفاده کمتر از خودروهای تک‌سرنشین تا از این طریق شهروندان، دست‌کم در روز سه‌شنبه به‌جای استفاده از خودروی شخصی، گزینه‌های مفیدتری مثل دوچرخه‌سواری، پیاده روی، استفاده از وسایل حمل ونقل عمومی و حداقل استفاده از خودروی اشتراکی را برای کارهای روزمره جایگزین کنند.

در این بین آنچه که هر سال در نگاه مسئولان در کمیسیون های ترافیک شهری کمتر از گذشته مورد توجه قرار گرفته، بحث ترویج فرهنگ استفاده از دوچرخه است و اینکه مسئولان در فرهنگ سازی از این وسیله سازگار با محیط زیست اقدام عملی قابل توجه انجام ندادند.

دوچرخه سواری؛تهدیدی برای سلامتی رکابزنان ساروی

وقتی از افراد در مورد مشکلات و دشواری های دوچرخه سواری سوال می شود اغلب جواب مشابه و یکسانی دریافت می کنیم و آن، نبود مسیر مناسب دوچرخه سواری و مشکلات عبور و مرور در سطح شهر است. فعالیتی که می‌تواند نقشی اساسی در سلامت افراد جامعه چه از نظر ورزش و چه کاهش آلایندگی سوخت های فسیلی ایفا کند، به تهدیدی برای سلامتی آنها بدل شده است.

به طورکلی امنیت دوچرخه سواران را می‌توان به دو بخش سخت‌افزاری (راه و مسیر) و نرم‌افزاری (فرهنگ جامعه) تفکیک کرد. تجربه افرادی که در کشورهای اروپایی به ویژه هلند و کشورهای اسکاندیناوی رکابزنی کرده اند حاکی از آن است در این کشورها با آموزش و قانون گذاری مشکلات سخت افزاری را از سر راه برداشته اند و دوچرخه را به یکی از مهم ترین مسائل نقلیه تبدیل کرده اند.

موضوع آموزش به حدی جدی تلقی می شود که افراد برای دوچرخه سواری در شهر باید در کلاس‌های آموزشی شرکت کنند. گرچه این فرهنگ سازی ها ارزشمند و ضروری اند در عین حال چند بنر و بیلبورد کفایت نمی‌کند و در کنار آشنا کردن افراد با حقوق شهروندی خود و دیگران باید در مناسب سازی فضای شهری نیز به طور شایسته کوشید.

رکابزنان در گلایه ای از دغدغه‌ها و چالش هایشان ، نوک پیکان اعتراضات را هم به سوی مسئولان شهری و عدم توجه به مناسب سازی خیابان‌ها و معابر کرده و هم به سوی شهروندان و رانندگان خودرو که به دلایل نامعلومی اقدام به آزار فیزیکی و کلامی این افراد می‌کنند.