دسته‌ها
آرشیو توریسم

هنر سنتی “جاروبافی” در امیرکلای بابل

جارو یا سازه یا شاجه (به گویش مازنی)، از گیاهی بومی به نام ارزن ساخته می شود. در بعضی از مناطق استان مازندران، این گیاه کشت و برداشت می شود و پس از خشک شدن، به صورت دستی بافته می شود.

عکاس(حوا احمدی) منبع: خبرگزاری مهر

بافندگان جارو با دقت ساقه‌های گیاه ارزن را در کنار هم قرار می‌دهند و برای دسته جارو، از سیم‌هایی باریک و ظریف استفاده می‌کنند، همچنین از نخ‌های پلاستیکی رنگارنگ در قسمت تاج، بهره می‌گیرند.

به دلیل توسعه شالیزارها و باغ‌های مرکبات، کشت گیاه ارزن در استان مازندران کاهش پیدا کرده است. کم کم با تولید جاروهای برقی و رواج پیدا کردن آنها، استفاده از جاروهای دستی کاهش یافت. تنها منطقه استان مازندران که هم اکنون خرید و فروش جاروهای دستی در آن رواج دارد، امیرکلای بابل می‌باشد. شغل و پیشه اصلی مردان در امیرکلای بابل، خرید و فروش و جاروبندی است، همچنین اغلب زنان در امیر کلاً، جهت کسب درآمد، جارو می‌بافند و به عمده فروشان این صنف می‌فروشند.

برخی بر این باورند که جاروبافی در امیر کلاً، به دوران زندیه باز می‌گردد. در آن زمان، از جارو جهت تزئین حسینیه‌ها و امام زاده‌ها استفاده می‌شده.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.